Nadat we onze opvouwbare regenjassen hadden aangetrokken, liepen we weer verder door het Savelbos.
Ineens werden we aan de rand verrast door een vergezicht. Links zie je een witte vlek met schoorsteen. Daar ligt de ENCI, waar kalksteen wordt afgegraven om er cement van te maken. Rechts daarvan ligt Maastricht.
Na het laatste stukje bos, de regen was voorbij, zagen we eerst van die fraaie ouderwetse hoogstam appelbomen.
Daarnaast heel veel rijen met laagstam appelbomen. Ook deze hingen vol met (waarschijnlijk nog zure) appeltjes.
Kersenbomen waren er ook. Het leek ons dat daar lang niks aan was gedaan. Onder de bomen was veel onkruid gaan groeien. We hebben wel een paar kersen kunnen plukken. Ze smaakten heerlijk zoet.
Daarna een eindeloze hoeveelheid aalbesstruiken. “Miemelen” noemen we deze rode besjes hier. Natuurlijk hebben we er een paar geproefd. Ook deze vruchtjes waren lekker fris.
Pietje zag eens pruimen hangen, wel als eieren zo groot. Maar helaas voor hem merkte hij na één hapje dat het nog zuurpruimen waren!
Wat zal het hiet prachtig zijn in het voorjaar als al deze struiken en bomen in de bloei staan!
Op het laatste stuk van onze wandelroute kwamen deze dames ons begroeten, leek wel. Het was waarschijnlijk tijd om gemolken te worden. Gelukkig hoefden we niet door hun wei.
Over het smalle pad liepen we van hen weg richting dorpskern waar we bij restaurant “De koekenpan” (tegenover de kerk) een heerlijk kopje koffie hebben gedronken. Met een wafel met aardbeien, dat dan weer wel.
Het was een hele klim, maar hier moeten we zeker nog eens terugkomen in de lente.

Zuid-oostelijk van Maastricht tegen de Belgische grens ligt Sint Geertruid. Onze wandeling over 7 km begon daar zondag.
Vlakbij de parkeerplaats op de Julianaweg vonden we deze twee kunstwerken.
Het ene beeld ter herinnering aan de bevrijding op 12 en 13 september 1944, het andere ter herinnering aan het federatiefeest van de schutterij St. Sebastianus in1992.
Natuurlijk zien we hier vakwerkhuizen in verschillende soorten en maten. Deze plaats heeft een beschermd dorpsgezicht, waar ik me helemaal in kan vinden.
De ene versiert zijn huis met een mooi versierd kruis, de ander met een gigantische pers uit een smederij in zijn tuin. Ach ja, als je niet op een metertje tuin hoeft te kijken…
Sint Geertruid ligt op het plateau van Margraten. Onze wandeling ging via het Savelsbos. Dat ligt op de helling naar het diepe Maasdal. Een met houten palen gemaakte trap voerde ons naar beneden. Foto omlaag en foto omhoog.
De route ligt iets anders dan op onze kaart staat aangegeven. Maar dat was niet erg. Zo kwamen we deze Maria achter tralies en het wegkruis tegen. Ze stonden niet ver van elkaar af.
Dit bord met informatie over Moerslag, weg door het moeras, was met mensenogen niet te lezen. Misschien dat ooit het pad anders heeft gelopen. Met de camera ingezoemd en nog eens digitaal vergroot kon ik de tekst lezen:
“Geologisch monument Moerslag
Op deze plaats werd in het verleden kalksteen gedolven om akkers en weilanden te bekalke (bemergelen).
In het Bovenkrijt 80 tot 65 miljoen jaar geleden) werd geheel Zuid-Limburg overstroomd door de “Krijtzee”. In deze tropische zee leefden veel planten en dieren die nu uitgestorven zijn. De hier zichtbare kalksteen bestaat uit ontelbare skeletten van kleine planten en dieren die het plankton vormden. Naast dit plankton leefden in deze zee ook grote dieren.
Deze ontsloten kalksteen van Lixhe behoort tot de formatie van Gulpen.
In de kalksteen bevinden zich grillige vuursteenkrollen.
Vuursteen is een zeer hard gesteente dat onder zeer bijzondere omstandigheden in zuivere kalksteen kan ontstaan. Vuursteen bestaat uit zuivere kiezeldioxyde (SIO2). Vuursteen werd in het stenen tijdperk gebruikt voor het maken van stenen werktuigen. Tot in de vorige eeuw gebruikte men vuursteen voor het maken van vuur met behulp van de tondeldoos.
Heel veel oude bomen in het Savelsbos. Deze boom was omsingeld door een enorme dikke parasietplant, waarschijnlijk een uit de kluiten gewassen klimop.
Veel klimop bedekt hier de bodem.
Deze holte onder een boom lijkt ons een kabouterveranda. Hadden we nu maar een klein houten bankje meegenomen
Dit plantje vonden we her en der door het hele bos. Achteraf opgezocht bleek het een moerasplant te zijn met de naam gevlekte aronskelk (arum maculatum). Ik had zoiets nog nooit gezien. Geen blaadjes, alleen een steeltje met besjes.
Deze steen vonden we aan de rand van het bos. Een vierkant geval met IV of een Romeinse 4 erop. Wat zou hiervan de bedoeling zijn?
Dit wegkruis heeft het opschrift “Ich wis datste koams”, “Ik wist dat je kwam”.
Ik vermoed dat hier iemand door een ongeluk is omgekomen.
Als je omlaag gaat, moet je ook weer omhoog om bij de auto terug te komen. De tweede trap was echter veeeel langer en steiler en erger. Zoals je op de foto ziet, maar dan nog eens zo hoog achter de bocht. Maar we hebben het gehaald! Boven stond gelukkig een bankje waar het heerlijk rusten was.
Toen begon het te regenen.
Wordt vervolgd.

Altijd als we via de Rolducerweg naar Simpelveld reden, zag ik de bordjes staan: “Hellingbos, kruiswegstaties, Lourdesgrot”. En telkens bedacht ik me, dat ik daar wel eens wou rondkijken.
Toevallig, ja echt toevallig!, kwam de gekozen witte route langs deze locatie. We besloten dan ook de auto daar te parkeren en van daaruit de route te beginnen. Het was de kers op de taart deze keer.
In Simpelveld zijn twee kloosters te vinden. Eén ervan Huize Damiaan is tegenwoordig in gebruik als verblijfsaccomodatie, waar conferenties, maar ook trouwerijen mogelijk zijn. Het andere klooster is Loreto, de thuisbasis van de zusters van het Arme Kind Jezus, de congregatie die is opgericht door Clara Feij in de tijd van de Kulturkampf (1872-1879). Katholieken waren in die periode niet meer welkom in Duitsland.
Bij het klooster Loreto ligt het hellingbos, waar o.a. de begraafplaats van de zusters te vinden is. Toen ik door het gesloten hek de serene plaats aan het fotograferen was, kwam toevallig (?) een zuster langs. Ze heeft voor ons het hek geopend, zodat ik (toch ietwat beschroomd) nog enkele foto’s kon nemen. Met een Duits accent vertelde ze dat het voor de steeds kleiner wordende kloostergemeenschap onmogelijk was geworden om het klooster te onderhouden. Ze zullen moeten verhuizen. “Wat gebeurt er dan met het kerkhof?”, vroeg ik haar. Zij wist het niet. Ik had met haar te doen. Hier lagen immers haar overleden zusters, collega’s, vriendinnen.
Aan het andere eind van het kerkhof staat een replica van het piëta-beeld van Michelangelo op een sokkel met het opschrift: “vitam aeternam dona eis domine et luceat eis lux perpetua”. Het is een variant op een stuk tekst uit een requiem en het betekent: “Geef hun het eeuwige leven, Heer, en laat het altijddurende licht hen beschijnen”.
Verder ging ons pad naar de Lourdesgrot. De namaakgrot is in 1954 gebouwd. Het altaar is in dat jaar gewijd door Monseigneur Lemmens, toenmalig bisschop van Roermond.
Op de noveenkaarsen zag ik een soort koperen opengewerkte deksels, die ik nog niet eerder had gezien. Erg praktisch tegen inregenen en uitwaaien, lijkt me.
De Lavagrot en de Calvarie-groep hebben we niet gezien, maar wel het kapelletje. Het was in 2006 nog in een deplorabele toestand. Zie deze site. Gelukkig hebben een aantal mensen de handen ineen geslagen (Stichting vrienden van het Hellingbos) en is er heel wat opgeknapt, waaronder dit kapelletje.
Ik hoop voor de stichting, maar ook voor alle toekomstige bezoekers, dat vandalen het bos met zijn unieke inhoud en ook deze mooie glas-in-lood-ramen in het kapelletje met rust zullen laten.
De hoofdmoot van deze tour vormen de kruiswegstaties. Het zijn er altijd veertien, weet ik nu. Langs het kronkelend pad kun je ze allemaal vinden. Allemaal hetzelfde uitgevoerd in een manshoog stenen “huisje” behalve natuurlijk “Jezus sterft aan het kruis”. Dat is in de vorm van een mooi houten kruis.
Onderaan deze blog vind je de afbeeldingen van de dertien overige staties.
Heb je oog voor dit soort regilieuze kunst en ben je goed ter been, kom dan eens naar het hellingbos in Simpelveld. Ik heb het de moeite waard gevonden.

Simpelveld, een simpel plaatsje vlakbij Heerlen. We waren er al vaak gemotoriseerd doorheen gekomen. Afgelopen zondag was het ons wandeldoel.
Dit rotonde-kunstwerk wilde ik altijd al een keer op de foto zetten. Zo Italiaans, zo enorm, en dat in het toch bescheiden Simpelveld.
Dit was echter ook het punt waar we de draad van de witte paaltjes-route kwijt raakten.
Maar ja, op het goede pad waren we dan ook dit huis niet tegengekomen.
Mooi toch hoe zo’n nisje onbereikbaar is voor vandalen
Je hebt wel een ladder nodig om het zo spinnenweb- en algenvrij te houden.
Even rusten op het Doctor Poelsplein.
Van wie zou dat beeld zijn?
Erachter strekt zich een petanque- of jeu-de-boules-baan uit.
Met scorebord (dat gele dingetje op de foto). Leuke sport! Je kunt het tot op hoge leeftijd blijven spelen.
Verder richting Huls liepen we een hele lange helling van 12% op. Dat was flink zweten. Het uitzicht vanaf het op-een-na-hoogste punt van Nederland maakte veel goed.

  Hier kwamen we gelukkig weer op de witte route terecht, waar we deze woning met devoot dak tegenkwamen.
In het gehucht Molsberg zagen we deze eeuwenoude schuur. Aan de achterkant zie je een lappendeken aan vullingen in het vakwerk. Heerlijk toch. Hier heeft de “schoonheidscommissie” zijn invloed gelukkig niet laten gelden.
Naast de schuur een hoeve met boven de poort een datering: 1732. Die heeft heel wat oorlogen moeten doorstaan. Maar als je weet dat er 4000 vóór Christus hier al mensen woonden, dan is het nog een jonkie.
Morgen een blik in het hellingbos met kruiswegstaties, waar onze wandeling eigenlijk begon.
Wordt vervolgd dus.

In en om Mechelen kwamen we heel wat weg- en andere kruisen tegen. Maar ook een kapelletje met een oprijlaantje voor rolstoelers. Er binnen geen Maria-beeld, maar een robuust houten beeld van St. Jozef met Jezus op zijn arm. Verder een sobere aankleding, maar wel 4 prachtige gebrandschilderde ramen in de zijmuren. Het briefje met "Gelieve deze ruimte niet als lunchplaats te gebruiken" toont maar weer eens aan, dat niet iedereen respect heeft voor de geloofsbeleving van een ander.

In een van de bossen die we doorkruisten, kwamen we ineens een goed onderhouden tuin van wel 200 vierkante meter tegen. Het bleek het kruismonument "de Gulkoel" te zijn. In de jaren tachtig van de vorige eeuw was het een illegale stortplaats. Tot Huub Maassen zich erover ontfermde. Met hulp van veel dorpsgenoten is het een prachtig plekje geworden, waar je als wandelaar even kunt uitrusten. Vanaf 2003 heeft Joep Hons het onderhoud overgenomen van Huub vanwege diens gezondheidstoestand.
"Gij allen die hier komt voorbij, denk ook een ogenblik aan mij"

Angèle Pleyers is geboren op 24 augustus 1925. Ten gevolge van een noodlottig ongeval (met een vrachtwagen) is ze 8 april 1946 op dit kruispunt gestorven. Verdrietige plek dus.

Het houten kruis links vertelt ons: "Jezus ik vertrouw op U".
Aan de gevel van een huis zag ik een kruisje behangen met een bloemenkrans met witte rozen. Je zou kunnen zeggen "een rozenkrans", maar dat is wat anders!
De twee smeedijzeren exemplaren dragen de respectievelijke teksten: "Bid en de Heer zal U beschermen" en "Geloof zij Jesus Christus".
Op de tweede staat bovendien: "Anno 1794", en "I.V.D.M.VELEN". Zou die echt uit 1794 stammen? Wel een heel mooie Jezus trouwens.

Er zijn nog veel meer kruisen te vinden in deze omgeving, zag ik op deze site. Nee hoor, ik ga ze echt niet allemaal opzoeken. Ik registreer alleen de exemplaren die we op onze wandelingen tegenkomen.
Wat we ook tegenkwamen bij het VVV-punt in Mechelen, was een paal met een vervaarlijk uitziende kop en hoog boven ons een vogel. Welke gedachte zou hier achter zitten?
Volgens de koperen voetplaat was dit kunstwerk in 1995 een cadeautje ter gelegenheid van het 75-jarig jubileum van Hotel Brull. Hm, in 2020 bestaan ze dus 100 jaar.

Eindig ik deze rapportage met een wel heel mooi fietsenrek. Ook dit staat voor het winkeltje waar de VVV te vinden is. Zo'n fietsenrek zou ik ook wel voor mijn huis willen…

Er zijn twee Mechelen. Eén ligt in België (tussen Antwerpen en Brussel) en één in Nederlands Limburg aan het riviertje de Geul. Wij hebben maandag een wandeling in en om het Limburgse plaatsje gemaakt.
We besloten eerst te lunchen en daarna te wandelen. Het schijnt dat dat beter is voor de spijsvertering (en dus de lijn ). Vlakbij het startpunt op het Dr. Janssensplein vonden we Hotel-restaurant "De oude brouwerij". Volgens het bord zijn wandelaars er welkom.
Het statige brouwershuis omarmt een sfeervol terras, maar wij liepen door naar achter waar meer mensen zaten in een net zo gezellige serre.
Daar viel ons meteen deze plank op. Op een bordje werd uitgelegd:
"Dit is een dorsplank, afkomstig uit het Middellands-Zeegebied en vervaardigd uit planken van de pijnboom waarin kleine vuursteenmesjes zijn geslagen. De dorsplank werd voortgetrokken door een ezel of een os, om zodoende het op de grond verspreide graan te dorsen."
Verder vielen me natuurlijk de borduurwerken op. Drie schoolplaten van Jetses in kruissteekjes. Jammer voor de foto's dat er glas voor zit.

Na de lekkere lunch en een laatste wc-bezoek gingen we op pad. De zwarte paaltjes volgen dit keer. Moeten we hierin? Jazeker, en het zou nog gekker worden.
Een hele grote wei met koeien langs de Geul. Nou ben ik niet bang voor koeien. Maar als er een zo op je afkomt lopen, dan spring je wel opzij, hoor! En uitkijken voor de koeienvlaaien natuurlijk. In het profiel van wandelschoenen kan heel wat prut blijven steken!
Langs de Geul staat veel springbalsemien. Het is net zo aan het woekeren als in de Biesbosch waar we een poosje geleden waren. Mooi spul maar erg overheersend.
Ook de pre-historisch aandoende gigantische reuzenberenklauw is niet weg te trimmen. Mijn maatje Piet is 1.92 m lang.
"The Grand Canyon van Limburg" zei Piet toen we dit uitzicht op de Geul tegenkwamen. Zou het door natuurlijke omstandigheden ontstaan zijn of hebben mensenhanden en machines hier ruimte voor het wassende water willen scheppen?
Een doorwaadbare plek, die waarschijnlijk voor de boer en zijn tractor een korte route naar de overkant vormt. Net als (rechts) het pad met een bruggetje voor de wandelaars.
Weer een enorm groot weiland door. Merkwaardig om midden in dat veld een poortje door te gaan om via een smal pad richting bos te lopen.
Daar staan enkele hele dikke bomen. Hoe oud zou deze kanjer zijn? Weer heb ik mijn maatje ernaast gezet als referentie.
Natuurlijk hebben we weg- en andere kruizen gezien. En ook een kapelletje. Maar daarover een volgende keer meer.